گفتی که با این سوال ها می خواهی جنس مونث را بشناسی

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!گفتی که با این سوال ها می خواهی جنس مونث را بشناسی

و من در شگفتم که تویکی از رازهای هستی را می خواهی با 4 تا کتاب و کلاس یه دوستی که نمی دانم تا کجا پیش رفته بشناسی به قول شاعر

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه محو تماشای نگاهت

این همه عوامل مختلف که به جای این که این دو جنس مخالف را نزدیک هم کند از هم دورتر می کند و حساسیت و تضاد را دو چندان می کندکه از قبل تولد آغاز می شود از رنگ سیسمونی تا ای وای دختره، ای وای پسره شروع می شود. بدنیا که می آیند، اون دختره باید این جوری باشه این پسره باید این جوری باشه ،دختر نباید شیطونی کنه، پسره دیگه شیطونه .تو مردی مرد که گریه نمی کنه ،دختری مگه چرا گریه می کنی؟ یعنی شروع کن به پنهان کردن احساسات پاکت، دروغ بگو، وانمود کن.دختر سر به زیر باش، بلند نخند ،درست بشین، درست لباس بپوش و... مسایل جنسی که جای خود دارد. آلت تناسلی پسران اشکالی ندارد دیده شود آخه مرده، اما! دخترا حتی حرف هم نزن حالا تو خفه شو.زن مگه از بدن خودش خوشش می آید تو مگه آدمی؟و... زن و مرد که دو موجود کاملا متفاوت هستند ما هم هر چه می توانیم ایجاد فاصله می کنیم همان کاری که پدر و مادر های ما کرده اند.و یادمان می رود جدا از دختر و پسر بودن انسان بودن آن هارا ببینیم.

حالا بچه ها بزرگ شده اند، می خواهندبا هم دوست شوندازدواج کنند. فکر می کنی چه اتفاقی میافتد بین مردی که به مردانگی خودش خصوصا در فرهنگ ما افتخار می کنه و زنی که اگر هم افتخار می کنه وقتی ابراز می کنه مورد اهانت قرار میگیره.حالا اگه هنرمندید بروید زیر یک سقف با آرامش زندگی کنید و هزار حرف نگفته ای که می توانم برایت بگویم و مثال بزنم .

بازم بگو دخترا نامردن! نه دخترا نامردن نه پسرا ! نوع تربیت ما مشکل دارد اگه می خوای مونث بشناسی اول خودت رو بشناس، همین. شاد باشی.

23آذر1388

با او با بی تفاوتی قدم زدم

با او با بی تفاوتی قدم زدم شاید 5-6 دقیقه، می اندیشیدم به گذشته، یکسال و نیم شاید کمتر شاید بیشتر بود که ارتباط عاطفی ما قطع شده، آن روز ها گمانم این بود که تاب نخواهم آورد و خواهم مرد یا بلایی سرم می آید اما آن همه درد گذشت و هیچ نشد، گریستم، فریاد زدم، درد جسمی داشتم اما گذشت و حالا او ،اویی که اکنون می بینم کسی نیست که دیوانه وار دوستش داشتم.نه صدایش نه بودنش،حتی بویش را حس نمی کردم، هیچ تاثیری در من نداشت حتی ترجیح می دادم که با او قدم نزنم، خسته بودم وغمگین و سرشار از بغض، جویای دلیل خستگی ام بود.اما به او نگفتم،حتی نگفتم که سردرد های شدید دارم آنقدرکه چند باری راهی بیمارستان شده ام،با خودم اندیشیدم گفتم به او چه ربطی دارد.هر روز که می گذرد مطمئن تر می شوم که این ارتباط باید قطع می شد.عشق هیچ مانعی را نمی پذیرد جاری و روان و سیال چون رودی است که در جریان مداومش به دریا منتهی می شود و تا بی نهایت قابل بخشیدن، به غیر از این باشد دیگر عشق نیست. هر چند که درد بسیار کشیدم اما آموختم که بی شائبه باید عشق ورزید بی محابا و با ذره ذره وجود.

26آذر 1388

دوباره می سازمت وطن اگرچه با خشت جان خویش

دوباره می سازمت وطن اگرچه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو می زنم اگر چه با استخوان خویش

سالهاست که روزها این بیت را با خودم تکرار می کنم و هر بار می گویم حرف مفت نزن تو چه می کنی؟
اما حالا اندک زمانی است که فکر می کنم دارم این کار را می کنم از وقتی فرزندانم را می توانم در آغوش بکشم،از هنگامی که دانستم نبودنم اندک رنجی است برای فرزندانم، از زمانی که صبح ها به سختی این همه راه را از خارج شهر میروم تا به آنها برسم خسته و پریشان مملو از درد و تنهایی همچنان می روم چراکه عشق، شادی، محبت، مهربانی ، شوق و رویش را در آنان می بینم.گاهی شبها وقتی به خانه می رسم از سردرد و خستگی نای حرف زدن ندارم به روی تخت کوچکم رها می شوم و گاه ساعت ها می گریم، می دانم که تنها نیستم هزاران هزار مهرک عشقشان را بدرقه راهم کرده اند اما دلتنگم.دلتنگ ایران، دلتنگ کودکانی که شادی را از آنان دریغ می کنند که می توان حتی آنان را با بادکنکی شاد کرد دلتنگ خودم هستم.و می دانم که دلم عجیب برای خودم تنگ شده است.

25آذر1388

شبانه

یه شب مهتاب

ماه میاد تو خواب

منو می بره

کوچه به کوچه

باغ انگوری

باغ آلوچه

دره به دره

صحرا به صحرا

اونجا که شبا

پشت بیشه ها

یه پری میاد

ترسون و لرزون

پاشو می ذاره

تو آب چشمه

شونه می کنه

موی پریشون

تک درخت بید

شادو پر امید

می کنه به ناز

دسشو دراز

که یه ستاره

بچکه مث

یه چیکه بارون

به جای میوه ش

نوک یه شاخه ش

بشه آویزون...

یه شب مهتاب

ماه میاد تو خواب

منو می بره

از توی زندون

با خودش بیرون،

می بره اون جا

که شب سیا

تا دم سحر

شهیدای شهر

با فانوس خون

جار می کشن

تو خیابونا

سر میدونا:

(( عمو یادگار!

مرد کینه دار

مستی یا هشیار

خوابی یا بیدار؟))

مستیم و هوشیار

شهیدای شهر!

خوابیم و بیدار

شهیدای شهر!

آخرش یه شب

ماه میاد بیرون

از سر اون کوه

بالای دره

روی این میدون

رد می شه خندون

یه شب مهتاب

ماه میاد تو خواب

منو می بره

ته اون دره

اون جا که شبا

یکه و تنها

یه شب ماه میاد

یه شب ماه میاد...

16 آذر1388

ای زن

در ارتباط با آدم ها گاه سرگردان می مانی، چرا وقتی زنی چمدان سنگینی را بر می دارد و به سختی به این سو آن سو می کشد تا مبادا مزاحم کسی باشد می شنوی

خوب بگو یکی کمکت کنه

خوب که چی می خوای بگی با مردها برابری؟

و....

اگر کمک بخواهد گاه می شنوی

مجبوری ساک به این سنگینی رو جابجا کنی؟

بابا این زنها فقط به خاطر زن بودنشون کلی از آدم سوء استفاده می کنند.و... چه باید کرد؟

 

ای زن گاه آرزو می کنم زورقی باشم

برای تو

تا بدانجا برمت که می خواهی

زورقی توانا

به تحمل باری که بر دوش داری

زورقی که هیچگاه واژگون نشود

به هر اندازه که نا آرام باشی

یا متلاطم باشد دریای که در آن می رانی

 

دیگر نبودنت آزارم نمی دهد فقط بخشی از زندگیم هستی که گاهی به خاطرت می آورم

می ترسیدم اگر رهایت کنم بمیرم ،خسته بودم توان ادامه نداشتم نخواستم مدام برگردم ببینم آیا دوست داری که بیایی، می گفتی که می خواهی بیایی اما نمی توانی و من گفته بودم نمی توانم وجود ندارد نخواستن است که نمی گذارد.ما آموخته ایم پس از 2500 سال شاهنشاهی و 30 سال دموکراسی دیکتاتوری برایمان نسخه بپیچند. ناراضی هستیم داریم خفه می شویم احساس خفقان داریم اما در انتظار منجی هستیم که از کودکی نویدمان داده اند غافل از این که من منجی خودم هستم تو منجی خودت هستی حالا بیا دستهایمان را به هم بدهیم و ادامه دهیم. اما تو چسبیده بودی به جایی که بودی، بچه خوب بودن آدم خوب بودن برایت باارزش تر از وجود خودت بود و نخواستی که بیایی وشاید من ندانستم که تو دلت می خواهد جای دیگری باشد. رفتم و روزها گریستم گریستم و در شگفت بودم چرا اشکهایم پایان ندارد.سرم را به کودکانم گرم کردم تا از آنان بیاموزم در لحظه زندگی کنم تا با هم بیاموزیم هر کدام از ما مسئو ل احساس خودمان هستیم. این تغییریکی ازدردناک ترین تجربه های زندیگم بود این که مسئولیت احساس خودم را بپذیرم و اکنون سخت ترین، مثل درد زایمان، مثل رویشی دردناک مثل عقابی که 40 سال زندگی می کند و اگر پس از آن پرهای خود را بکند و این درد را تحمل کند 30 سال دیگر هم زندگی می کند مانده بودم که آیا می خواهم 30 سال دیگر زندگی کنم و شروع کردم به کندن پرهایم .

بی تو مهتاب شبی

بی تو مهتاب شبی بازاز آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو در خشید

باغ صد خاطره خندید، عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت داخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آمد تو به من گفتی از این عشق حذر کن

ساعتی چند بر این آب نظر کن

آب آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ندانم، نتوانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم 

کسی بود می خواندم تا پس از عبور از نوجوانی و ورود در جوانیم بشنود اما سرگردان تر از باد بود و دیوانه تر از سنگی  به یکباره از کوه رهاشده بود... میبینمش اما نیست، حالا می خوانم با همه ی وجودبرای خودم، برای دلم